Δύο αδελφές, η Κλαιρ και η Σολάνζ, εργάζονται ως υπηρέτριες (δούλες) σε μια πλούσια Κυρία. Όταν η Κυρία λείπει, οι δυο τους επιδίδονται σε ένα τελετουργικό παιχνίδι ρόλων: η μία υποδύεται την Κυρία και η άλλη την υπηρέτρια, εναλλάξ.

Στο παιχνίδι αυτό, το οποίο είναι γεμάτο μίσος, ερωτισμό και ζήλια, οι δούλες ονειρεύονται να δολοφονήσουν την Κυρία, ώστε να απελευθερωθούν από την υποταγή τους. 

Οι απόπειρες τους να δολοφονήσουν την πραγματική Κυρία αποτυγχάνουν. Τελικά, παγιδευμένες στο ίδιο τους το παιχνίδι και στην αδυναμία τους να ξεφύγουν από την κοινωνική τους τάξη, η μία αδελφή (Κλαιρ) υποδύεται την Κυρία και οδηγείται από την άλλη (Σολάνζ) στον θάνατο, ολοκληρώνοντας το τελετουργικό με μια «αυτοκτονία» επί σκηνής. 

 

Η κοινωνική ανισότητα και η εξουσία

Η εθελοδουλία

Η σχέση πραγματικότητας και θεάτρου (παιχνίδι μέσα στο παιχνίδι), η ψευδαίσθηση, το είναι και το φαίνεσθαι 

 

Ο σκηνοθέτης πειραματίζεται με τις φωνές των ηθοποιών σε τονικότητα και μελωδικότητα καθιστώντας το αποτέλεσμα ιδιαίτερα ενδιαφέρον και πρωτότυπο. 

Η εναλλαγή των ρόλων των ηθοποιών πάνω στη σκηνή αποδεικνύει και αναδεικνύει το εξαιρετικό ταλέντο τους, αλλά και τη σκληρή δουλειά τους.

Στον ρόλο της κυρίας, ο σκηνοθέτης επέλεξε άντρα ηθοποιό. Μήπως έτσι ήθελε να δείξει τον προβληματισμό του για την καταπίεση των γυναικών σε ένα πατριαρχικό σύστημα που τις οδηγεί στην εθελοδουλια;

 

Μια δυνατή παράσταση που καλλιεργεί τη νοημοσύνη του θεατή και του αφήνει έντονη τη μεταισθηση όπως κάθε δυνατό έργο τέχνης.